• Goed is goed genoeg •

   
  De afgelopen tijd was druk en stressvol. Na mijn stage vond ik 
  school ineens een stuk minder interessant en was ik meer bezig met
  mijn eigen fotografie dan de opdrachten van school. Niet slim
  natuurlijk. Vervolgens raakte ik behoorlijk in de stress en legde
  ik de lat weer véél te hoog voor mezelf. Daarom een stukje over de
  lat te hoog voor jezelf leggen en dat dat soms wel wat minder mag.


  Gister tijdens mijn dagelijkse rondje Instagram kwam ik een hele
  mooie "quote" tegen. 

  " And now you don't have to be perfect,
     you can be good. " 

  Ik vond het zo'n mooie, dat ik besloot 'm te delen op mijn eigen
  Instagram. Het is iets waar ik soms nog wel eens moeite mee heb.
  Ik ben een ontzettende perfectionist en daarbij komen een heleboel
  onzekerheden kijken, die vrijwel nooit nodig zijn. Toch is er een
  enorme angst om te falen. Bang dat het niet goed ( genoeg ) is.
  Op zo'n moment gaan er allemaal " wat als " scenario's door mijn
  hoofd en kan ik wel gillend gek worden. Als ik dan eenmaal aan de
  beurt ben om te presenteren of te vertellen , schuifel ik naar
  voren, natuurlijk met een brede glimlach om het te verbergen. 

  Tijdens het presenteren sterf ik 1000 doden en kan ik niet wachten
  totdat het voorbij is. Mijn eigen werk en ik zijn nog niet een 
  goed team. Ik vind het lastig om ergens trots op te zijn. Gister
  was de eerste keer dat ik gewoon hardop heb gezegd dat ik trots 
  was op één van mijn foto's. Waarnaar ik vervolgens alweer spijt 
  had dat ik het had gezegd.. Het is totaal niet mijn bedoeling om
  arrogant over te komen... Maar is trots zijn arrogant? Dat is de
  vraag.. In ieder geval slaagde ik met een dikke 9 op mijn complete
  eindpresentatie waar zelfs een 10 tussen zat. Echt blij kon ik 
  niet zijn, want de volgende stress voor een volgende presentatie
  kwam alweer om de hoek kijken.. Bijna, heel bijna ben ik over na
  het derde jaar fotografie. Ik kan niet wachten!