Een hele boel tranen stroomden de laatste week over mijn wangen.
Ik kroop door het oog van de naald wat het vreselijke drama in
Parijs betreft en het ging uit tussen mijn lief en ik. Een
heleboel verdrietige dingen waardoor het heel erg stil was op mijn
stukje internet.
Vandaag een berichtje waarin ik alles even toelicht.
Laat ik beginnen met Parijs. Van Woensdag 11 november t/m vrijdag
13 november was ik in Parijs. Een paar geweldige dagen waarin ik
heel veel lieve mensen heb ontmoet , prachtige dingen heb gezien
en ontzettend veel gelachen heb. Vrijdag vertrokken wij om 11:30
met een paar geweldige dagen achter de rug.
Rond 22:30 ontvingen wij vreselijke berichten over een enorm
dodental en aanslagen in Parijs. Mijn adem stokte , tranen brandde
achter mijn ogen. Eenmaal aangekomen bij Thuis werd ik meteen met
het vreselijke nieuws geconfronteerd. Er was iets verschrikkelijks
gebeurd op een plek waar ik paar uur daarvoor nog was , liep en
zorgeloos heb gelachen. Een slapeloze nacht volgde met een hoop
gedachten als " wat als ...... "
De volgende dag zag ik mijn ouders weer. Tranen vloeiden rijkelijk
Ik was zo blij dat ik op tijd vertrokken was, dat ik nog leefde en
dat ik het meest verschrikkelijke wat je kan overkomen niet heb
mee hoeven maken. Een ontzettende opluchting, maar tegelijkertijd
ook zo dubbel.. Hoe zou het gaan met de mensen die ik daar heb
gezien. Zouden ze nog leven , hoe zou het nu met ze zijn.. Weer
ontstond er een zee van tranen.
Inmiddels ben ik er wat kalmer onder. We hebben Maandag een minuut
stil gestaan bij de gebeurtenissen in Parijs , Beiroet en alle
andere landen waar dit soort vreselijke dingen gebeuren door
vreselijke wezens.
Dan de volgende verdrietige gebeurtenis. Het is uit tussen Thijs
en ik. We hebben het er beiden heel erg moeilijk mee , maar het is
voor ons beiden beter zo. soms moet je niet doorgaan. Soms moet je
voor jezelf kiezen en een ander pad gaan bewandelen. Wat er nu is,
is een zwart gat.. Die ik zelf weer in moet gaan kleuren. Op dit
moment zijn mijn kleurpotloodjes even kwijt , maar ik weet zeker
dat ik ze weer terug ga vinden en dat zwarte gat in kan gaan
ruilen voor een hele hoop mooie dingen die er op mij staan te
wachten. Ik ga me helemaal storten op mijn blog , school ,
fotografie en mijn vriendinnen. Want die sleuren mij hier doorheen
en dat is een heel fijn gevoel.
Ik heb eigenlijk nooit vriendinnen gehad , dus is een dubbel fijn
gevoel.
Naast alle nare gebeurtenissen , gaat het zeker wel goed met mij.
Zoals ik al zei heb ik een hoop afleiding en kijk ik naar alle
dingen die goed gaan en zijn. Want die zijn er. Een hele boel.
Sorry voor de lange stilte hier op mevrouw Iep , maar ik ga het
zeker goedmaken met een hele boel gezellige berichtjes.
Hieronder zien jullie een greep uit de plaatjes die ik maakte in
het toen nog rustige Parijs. Ik heb er voor gekozen om dit nu wel
te plaatsen , omdat het een prachtige stad is en blijft en omdat
ik er een hele fijne paar dagen heb gehad.
Mijn gedachten gaan uit naar alle slachtoffers van alle nare
gebeurtenissen in de wereld.
Alles heeft tijd nodig. Komt allemaal goed, al lijkt het nu even niet zo! <3
BeantwoordenVerwijderenBen ook erg dankbaar dat we op tijd zijn vertrokken. En thank god dat ik een bruiloft had de volgende dag, want een kennis bood mij al onderdak aan om het weekend te blijven. Mijn god, had er niet aan moeten denken om daar nog langer te blijven. Dan spoken inderdaad de woorden ''wat als'' door je hoofd.
xxx
Ooh, wat een naar nieuws van jij en je vriend :( Hopelijk vind je je kleurpotloodjes snel terug en maak je je boekje weer helemaal kleurrijk (dat had je trouwens heel mooi verwoord!). Ik ben blij dat je veilig terugkwam uit Parijs en kan begrijpen dat het écht een grote indruk op je achterliet.. Heel veel liefs en een dikke knuffel!
BeantwoordenVerwijderenHet blijven prachtige foto's lieve Iep, en natuurlijk zijn we er voor je! Binnenkort gaan we weer genieten van thee, broodjes en bitterballies! Dikke kus.
BeantwoordenVerwijderenLieve iep,
BeantwoordenVerwijderenWat zwaar voor je, ik vind je foto's prachtig!
Echt bah, zo eng dat je daar eerst liep. Ik zou ook rillingen hebben over m'n hele lichaampje. And you will find your prince :) Liefs
BeantwoordenVerwijderenIk vind het echt heel mooi dat je het hebt over een zwart gat wat je zelf weer gaat inkleuren. Super mooi omschreven!!
BeantwoordenVerwijderenxo
Een hele dikke knuffel voor jou lieve Iep <3 wat heftig allemaal! Maar wat een prachtige foto's van het mooie Parijs. Ik ben er nog steeds sprakeloos. Ik heb een half jaar in Parijs gewoond en het was mijn thuis, maar het zal nu nooit meer hetzelfde zijn. Op stage hielden wij ook één minuut stilte, ik heb nog nooit zo tegen de tranen moeten vechten!
BeantwoordenVerwijderenWat een vervelend berichtje, evengoed goed dat je dit deelt op je blog :-( sterkte <3
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie foto's van Parijs. Gek om te bedenken dat het een paar uur nadat je er weg was er zich zo'n verschrikkelijke dingen zouden afspelen. En heel veel sterkte. Verleg je focus maar op andere dingen, maar maak ook zeker genoeg tijd voor jezelf. Een beetje me-time wordt in zo'n periode denk ik vaak overschat, terwijl je jezelf zo net heel goed leert kennen en jezelf even helemaal kan laten gaan. Wij, je bloglezers, hebben alle begrip voor je situatie hoor, maak je om ons maar geen zorgen. Wij gaan nergens heen. Sterkte en veel goede moed! Dat je kleurpotloodjes maar snel weer veel kleur geven :)
BeantwoordenVerwijderenMooie fotos van Parijs! Ik kan begrijpen dat de aanslag een grote indruk op je heeft gemaakt, ik denk dat iedereen dat zou hebben als je er net vandaan komt. Jammer dat het over is met je vriend, maar als het beter is is dit de beste keuze. Uiteindelijk komt alles goed ^_^ Sterkte!
BeantwoordenVerwijderen